Trammelant in comedyland: het zou de titel van een avonturenverhaal van Bob Evers kunnen zijn, die geweldige jeugdboekenreeks die mijn eenzame puberdagen opvrolijkte, maar het is bittere ernst.

En tegelijk om mee te lachen want dat is toch de bedoeling van comedy.

De teloorgang van Ricky Gervais, die is verworden tot de chubby little loser van in dat lied dat David Bowie ooit over hem maakte, heb ik vorige week al ruim aangekaart. 'Of jullie nu kijken of niet, het zal mij aan mijn reet roesten', sprak de man recent op sociale media, 'want ik ben toch al betaald.'

Daarmee handig verbloemend dat deze show veel minder wordt bekeken dan zijn vorige: je kunt gelukkig niet iedereen voor de gek blijven houden met altijd hetzelfde trucje, zo blijkt nu.

Nadat Kamal Kharmach bij ons zijn scherpe eindejaarsshow voor tv verknipte tot een veel ongevaarlijkere versie, kreeg hij een scheepslading kritiek over zich heen.

Wie in de zaal de grote Kamal uithangt, moet dat ook zijn op het scherm, klonk het uit vele monden. 'Op tv moet het gezellig zijn', weerlegde de komiek simpelweg de kritiek.

De nagel aan de doodskist van de satire werd er dit najaar totaal ingeklopt toen een karrevracht als kritisch bekend staande komieken naar Saudie-Arabië afreisde voor een vetbetaalde schnabbel.

Onder meer Jimmy Carr, Dave Chapelle en Bill Burr - en zeker hun boekhouders - werden plots Oost-Indisch doof voor mensenrechten en reisden af naar Riyad, toevallig zeven jaar nadat journalist Jamal Khashoggi, naar men zegt op voorspraak van kroonprins Mohammed bin Salman, vermoord en vervolgens in fijne stukjes werd gehakt.

Het zal wel toeval geweest zijn.

Grofgebekten van beroep willen ook graag grootverdieners zijn en geld, men weet dat al sinds de uitvinding ervan, stinkt niet, zelfs niet in het land waar wat scheve kritiek of verliefdheid op iemand van hetzelfde geslacht door de band neerkomt op levensgevaarlijk en dodelijk.

Men gebruikt wat vroeger dikwijls het enige wapen der machtelozen was tegenwoordig vaak om cynisch naar beneden te schoppen en vervolgens te gaan uitwaaien op een strand in Saint Barth, in Gervais' geval in het gezelschap van zijn hond, want die ziet hij toch zo graag.

Niets nieuws onder de zon, want men gaat voorbij aan het feit dat de zotskap altijd al gebruikt is om te amuseren en niet om de revolutie voor te bereiden.

De shows van Urbanus en Geert Hoste zetten vroeger ook niet aan tot de bestorming van het koninklijk paleis.

Dat zou pas echt om mee te lachen zijn.